O anda durdu zamanlar… Öylece kaldık…
Ahmet Baysal / ilhan-irem yahoogroup
Öncesinden sonrasına, bambaşka güzellikte yaşandı her şey..
Sevecenlerin konser alanı dışındaki tatlı telaşları, sevgi paylaşımları, eşine az rastlanır görüntülerdi..
Bütün bu yaşananlar ; bir meleğin düşleri..
Yıllardır kendisinden dalga dalga yansıyan zarafet,
her bir Sevecen’inde öylesine berrak görülüyordu ki !
Konser alanına girip yerlerimizi aldığımızda, yılların derin özlemiyle,
nasıl yürekten söyledik şarkılarını çığlık çığlığa !
Yıllardır körlerin sağırları ağırladığı yapay sahneleri görüntüleyen medya için de şaşkınlık vericiydi haykırışlarımız !
Kameralar, mikrofonlar uzatıldı bu muhteşem titreşimlere, hayret dolu ifadelerle !
Ortam adamı olmayı çoktan reddetmiş biri, hiçbir koşulda eğilip bükülmeyen asaletli duruşuyla, yıllardır görünmezken buralarda, sahtelik kokan tanıtımların sonsuz bir adım uzağında, nasıl sevilebiliyordu bu denli ?
Ve 33 yıllık sanat serüveninin paha biçilmez eserleri, nasıl dillerde ve gönüllerdeydi böylesi ?
Rahatsızlığı haftalardır devam eden Sevgili Eşim Meltem,
Sevecen Dostlarımızın dualarıyla son anda gelebilmişken konsere,
yanında oturan Sevgili Rabia Hanım’la birlikte beni bile hayrete düşüren bir coşkuyla,
yürekten dalış yaptıkları her bir şarkıda, nasıl tutuşturdular Sevecenleri !
İnsanları..sevecenlerini paramparça ayrıştırıp, sonra yeniden toplayabilen
kozmik bir cerrah’a,
İlahi bir terapist’e gelmişti çünkü..
Alkış fırtınası içinde, yıllardır yüzünden hiç eksilmeyen o bebeksi gülücükleriyle sahneye geldiğinde,
doyamadım gözlerimden süzülen yaşların güzelliğine..
Bu kadar mı yürekten sevilir bir insan !
Dürüstlük sağlaması çoktan yapılmış bir sarmalanış !
Sonsuz bir sevgi ve saygı halesiyiz, hayatında..
Sahne hakimiyeti muhteşemdi !
Orkestrayı yönlendirişindeki zarif çizgisi, sahnedeki eşsiz duruşu,
Sevecenleriyle olan iletişimi kelimelerle anlatılamayacak kadar büyüleyiciydi !
Ya sahne performansı !
İnanılır gibi değildi…
Dua ettim içimden sürekli…”Ne olur biraz dinlen, ne olur biraz mola ver” diye..
Eminim, o da Sevecenlerini çok özlemişti..
Yoksa her şey, fizik kurallarını böylesine hiçleyecek kadar muhteşem olabilir miydi..
Bizleri tutuşturduğu dakikalarda şüpheye düştüm bir ara..
Yoksa sadece önlerdeki bir-iki sıra mıydık, sahneye yakın olmanın avantajıyla böylesine coşan ?
Arkamı döndüğümde, gördüğüm manzara karşısında ürperdim !
Bir sevgi depremiyle yıkılıyordu bütün alan, en yukarıdaki koltuklara kadar !
Hele Şalamar’ın rock versiyonunda bizlere bir “Basubadelmevt” dedirtişi vardı ki,
dumura uğramışlardır eminim; aramızdaki medya mensupları.
Semazenler eşliğindeki son bölüm, yıllar yılı unutamayacağım bir lezzetti benim için..
“Yılan Isırığı” ve “Aşk Kapıları”ndan sonra daha ne söylenebilirdi ki !
Yine de inanamadık vedasına..
“Her şey şimdi başlıyor” deyişi, özlemiyle korlanan yüreklerimize su serpti..
Sahneyi terk edişinin ardından, çağırıp güzel ismini, dakikalarca haykırdı sevecenleri..
“O anda durdu zamanlar, öylece kaldık !..”
“Kapattık kardeşim..” diyene kadar görevliler.
İyi ki var..ve iyi ki varsınız..
Hepinize sonsuz teşekkürler..
Işık ve sevgiyle…
Ahmet BAYSAL
(http://launch.groups.yahoo.com/group/ilhan-irem/) / 01 Ekim 2006
