14 Ekim 2006 Cumartesi, Ankara.

- Saat henüz 15:40. Daha önceden forumlardaki mesajlarla birbirimize duyurduğumuz Ankara buluşmasının yapılacağı mekanı arıyorum. Yağmur şiddetli olmasa da epey etkili; ertesi gün yakalanacağım gribal enfeksiyonun ilk tohumları Ankaranın en gereksiz yerlerinden birine yapılmış muhteşem Gökkuşağı Kafeteryalarını ararken atılıyor. Buluşma 16:00′da başlayacak, ancak ben mekana 10 dk. erken gelmeme rağmen kimsecikler yok. Aç olan karnımı 3 adet lahmacunla doyurma planları yaparken dışarıda Mahir, Rıza ve Fırat’ı görüyorum. Onlar da beni görünce “aha mekanı bulduk” tavrında bir sevinçle yanıma geliyorlar. Uzun yoldan gelmişler, ıslanmışlar ve acıkmışlar. Ortak özelliklere sahibiz yani. Onlar da lahmacunlara imreniyorlar.
Devamı »

Ne zaman başlamıştı? Sanırım “Koridor” albümüydü… O zamana kadar benim için, bir iki şarkısının klipini televizyonda gördüğüm, zamanında askere gitmek istemediğini söylemiş, uzun saçlı, güneş gözlüklü ve siyah bir obje idi… Obje diyorum ve kesinlikle haklıyım… Çünkü o an başka bir şey ifade etmiyor benim için İlhan İrem…

Her şey o “Koridor” albümüyle başladı… “Sesleriniz cılızlaştı dostlar yankılanmıyor / yollarımız gitgide uzaklaşıyor” diyordu… Ve ilk dinlediğimde anlamıştım hayatımın geri kalanında da demeye devam edecekti… Fon müziklerimden biri…
Devamı »

Zaman, sevme zamanıydı ve biz, yağmur bulutlarını, doğduğun şehirden getirdiğimiz güneşle uğurladık ihtiyaçlı topraklara. Otuz üç yıllık özlemle, kendi gözyaşlarımızın denizinde yüzerken, ilahi senfoniler dinlemek istedik.

‘Yalan yanlış aynalarda’

Masalsı hasretlere sürgün olduk. Dinlemeyi, anlamayı, özlemeyi… Her şeyiyle yolda yürümeyi öğrenirken, yalan yanlış aynalara baktık epey zaman. Baştan kara çıkmazlarda sürgün gibi… Masalsı hasretlerin koynunda sabahladık yıllar yılı.
Devamı »

İlhan İrem’i bir kere daha seyretmek varmış kısmetimizde… İlk olarak, Hey dergisinin bir ödül töreninde seyretmiştim İrem’i, yirmi yaşına bile varmamış gencecik bir delikanlıydı o zamanlar; arada başka konserler, başka geceler de oldu. Ama uzun çok uzun zamandır sahne-konser işini paydos etmişti İrem, televizyonda görünmeyi, basının karşısına çıkmayı paydos ettiği gibi; bu nedenle onu görmek-dinlemek-seyretmek mümkün değildi. Açıkhava, 29 Eylül gecesi, tarihi bir konsere ev sahipliği yaptı. Tıklım tıklımdı ve oradaki herkes durumundan çok ama çok memnundu. Kötü hava şartlarına, yağıp yağıp duran yağmura rağmen çok kalabalıktı Açıkhava ve İrem’in her şarkısına, herkes tüm içtenliği, tüm naifliği ile bağıra çağıra eşlik etti. Hemen arkamda oturan (ki, su içinde 50 yaşında vardı) adamcağızın konser boyu “Boşver boşver arkadaş, başka bulursun…” çığlıkları görülecek şeydi; şarkı finale yakın bir yerde söylendiğinde de resmen kendinden geçti; benim gibi, herkes gibi. “İyi ki İlhan İrem var, iyi ki onu dinleyebiliyor-seyredebiliyoruz, iyi ki yaşıyoruz,” der gibiydik hepimiz; herkesin gözlerinden bu okunuyordu…

Devamı »

Yağma Yağmur Beni Silip Süpürme:

Harbiye (Cemil Topuzlu) Açıkhava tiyatrosuna çok az kalmıştı. Henüz saat 18:30 olmasına rağmen kapkara bulutlar ortalığı kapkara yapmışlardı; kendileri gibi. Bir anda boşanan yağmur 5 metre ilerdeki kulübeye kendimi atana kadar sırılsıklam yapmıştı beni. “Her şey bir anlıktı”. Tiyatronun karşısındaki turizm firmalarına ait tentelerin altına geldiğimde ise gecenin ne kadar güzel geçeceğinin sinyallerine şahit oldum; bir grup sevecen ilk defa gördükleri beni şaşırtıcı bir cana yakınlıkla karşılamış, kim olduğumu öğrendiklerinde de güzel bir sohbete başlamıştık. (Alim, Ufuk, Mahir, Murat, Cem ve adlarını bilmediğim sevecen dostlara buradan bir teşekkür)… Bir ara yağan yağmurun durumuna göre konserin her an iptal edilebileceği duyumunu aldım telefonla güvenilir bir isimden. Bunu diğer arkadaşlarla paylaştığımda yüzler bir anda asıldı, canlar sıkıldı. “Sıkılmasın İçin”. Beklenen olmadı, henüz içeri girmemişken o yağan sert yağmurdan eser kalmamış, İlhan İrem’in deyimiyle “edilen dualarla yağmuru kovmuştuk” bir anlamda. Hoş, yağsa da yağmurun bizi silip süpürmeyeceği aşikardı.

Ayağını Bastığın 40 Yıllık Beton Çayır Çimen Şimdi:
Devamı »

İlhan İrem, Anneannem ve Orta Şekerli Kahve

Mutluluktan uçuyorum… Yıllar önce, ne yılları ya, bir-iki gün önce birisi çıkıp da “Üç vakte kadar mutluluktan uçuyorum cümlesiyle başlayan bir yazı yazacaksın” dese, hayra yormazdım. Kesin bir gelecek var başıma diye düşünür, artık kurşun mu olur, tütsü falan mı, bir şeyler döktürür, kafamın etrafında üç kere döndürtür, bu lafı eden kişiyi de döverdim muhtemelen. Ama olanlar oldu işte; mutluluktan uçuyorum diye başlayan bir yazı yazıyorum şu anda…
Devamı »

Bizim dizi kadrosu, yönetmeninden oyuncusuna İlhan İrem severlerden oluştuğu için geçtiğimiz hafta çekim saatlerinin İlhan İrem’in yıllardır beklenen konserine denk gelmesi pek çoğumuzu nasıl mutsuz etti anlatamam.

Üstelik müthiş bir yağmur vardı o gün.

Harbiye Açık Hava Tiyatrosu’nda yapılacak konser belki ertelenir diye düşünerek kendimizi teselli etmeye çalıştık ama hayır! İlhan İrem mucizesi midir nedir, yağmur dindi!
Devamı »

Hayretler içindeyim. Sadece 27 yaşındayım ve bu yaşıma kadar yerli ve yabancı birçok ismin konserini izlememe rağmen hiçbir zaman bir ağızdan bu kadar coşkuyla ve sevgiyle sahnedeki sanatçısına eşlik eden bir topluluk görmemiştim. Çoğu konseri tıklım tıklım dolu olan Türk popunun devleri Sezen Aksu, Nilüfer, Ajda Pekkan ve evet, Tarkan konserlerinde bile maalesef böyle bir seyirci olmadı, olamadı… Birçok dünya starı bu topraklardan geldi geçti, yine iddia ediyorum, böyle bir seyirciyi göremezsiniz.
Devamı »

Ölmeden önce yapılacaklar listemden bir kalemin üstünü çizdim dün gece.

Konserin başlamasına iki saat kalmıştı ve iki gündür İstanbul’a yaramaz bir çocuk edasında aralıklarla yağan yağmur şiddetini artırmış görünüyordu. Ben ise yağan yağmura pek aldırmıyordum. İçimden bir ses “şu yağmur birazdan kesilecek, hava açılacak” diyordu. Beni endişelendiren iki olasılık vardı. İlki geçirdiği metamorfoz ile bambaşka denizlere yelken açmış görünen ilhan the irem’in bildiğimiz, özlediğimiz, ağladığımız şarkılarına çok yer vermemesi olasılığıydı, ikincisi ise canlı performansına ilk kez şahit olacağım bu adamın on yılı aşkın bir süre sonra vereceği bu ilk konserde kadife sesini kaybetmiş olması olasılığı idi. “Yine de tüm bu olasılıklar gerçekleşmiş olsa bile bunca zaman bana yaşattıkları için kendisine şükran duymalıyım” diye kendimi avutup, endişelerimden arınmaya çalışırken yağmurun durduğunu fark ettim. İtiraf etmeliyim, bu durum heyecanımı biraz daha yükseltti.
Devamı »

Ayrılığın sonu geldi ve İlhan İrem 14 yıl aradan sonra, 29 Eylül 2006′da Harbiye Açık Hava Tiyatrosu’nda Sevecenlerle buluştu.

Hayat bir izdüşüm… Yaşanmışlıklar, sonsuza yazılan düşler… Düşsel sonsuzluklarda buluşmalar, anlık rastlaşmalar gibi… Sonsuza kadar, sonsuzca akar şarkılar… Ruh duyar, yürek söyler. Böyle anlarda yüreğin söylediği melodiyi başka yürekler işitir. Tek yürek coşkularda bir ezgi duyulur… İşte böyle bir gecede buluştu 4501 yürek. Elbette, “Ayrılıkların da Sonu Var”dı. Konser alanı çok güçlü bir sevgi enerjisiyle doluydu. Gözler, ışık ışık bakıyordu. Yürekler, sevgiyle çarpıyordu… Sabırsız kalabalık hep bir ağızdan “İlhan!” diye bağırıyordu… Kolay değil 14 yılın hasretiyle doluydular… Birçoğu yağmura, çamura aldırmadan başka şehirlerden ve yurt dışından gelmişlerdi… Çoğunluğu, üzerlerine İlhan İrem t-shirtleri giymiş olan gençler oluşturuyordu…
Devamı »